Don’t Starve to gra, której instrukcja obsługi jest zawarta w całości w jej tytule.

Serio, nie ma tutorialu, nie ma powiedziane który przycisk robi co, nic.
Włączamy grę, budzimy się na polu i zaczynamy zwiedzać. Nasze jedyne zadanie –  przetrwać.

…do tej pory mi się to nie udało przez okres dłuższy niż 12 dni. Gra jest procesem nauki,  odkrywamy co działa z czym, co warto robić, a czego nie. Nawet z pewnym zapasem wiedzy jednak, potrzebujemy dużej dozy szczęścia. Świat jest za każdym razem generowany losowo, więc musimy pracować z tym, co uda nam się znaleźć, a nie z tym co chcielibyśmy.

Bardzo, bardzo odświeżająca gra i ekstremalnie ciekawa. Niestety potrafi być również ekstremalnie irytująca… a może na szczęście.

Watch live video from ryjeknet on TwitchTV

O Game Dev Tycoon było słychać za sprawą bardzo sprytnego ruchu marketingowego, gdzie twórcy sami wypuścili piracką wersję do sieci, która jednak miała pewną modyfikację. Jako, że w grze prowadzimy studio robiące gry video, to spreparowana przez twórców, piracka wersja miała tą różnicę, że w pewnym momencie nasze studio bankrutowało właśnie przez straty spowodowane przez piractwo.

Można polemizować jak dobrym to było posunięciem pod kątem PR, jednak byłoby to stratą czasu. Green Heart Games, studio o którym nikt wcześniej nie słyszał nagle trafia na “pierwsze strony gazet” właśnie dzięki temu posunięciu, a co za tym idzie, zaczyna sprzedawać gry. Jak dla mnie wygrana na całej linii.

Stworzyli sobie pole, na którym zaczęło przybywać odbiorców, pozostało tylko grze obronić się samej.

Zaczynamy w garażu, niemalże stereotypowe podejście do tematu, ale absolutnie nie przeszkadza. Naszym zadaniem będzie przeżyć w branży 30 lat, im lepiej nam pójdzie, tym więcej punktów uzbieramy. Tak wygląda założenie całej gry. Tak w sumie wygląda założenie praktycznie każdej gry z nazwą “Tycoon” więc proszę mi się tu jakoś nie zawodzić brakiem wielo-warstwowej historii z moralnymi decyzjami.

Przygodę rozpoczynamy w czasach, gdy C64 wodzi prym nad PC pod względem procentu przyciągniętego do siebie rynku. Ktokolwiek ma jakieś pojęcie o rynku wie, że ta sytuacja jednak nie utrzymała się. Jest tu wątek edukacyjny, tak. Game Dev Tycoon opowiada nie tylko o zmaganiach studia tworzącego gry, ale również historię konsol, komputerów, rynku gier video. Co jakiś czas będą się pojawiać nowe platformy, inne będą bankrutować, naszym zadaniem będzie ciągła adaptacja do sytuacji. Co jednak jest fajne, to mimo iż nazwy własne są pozmieniane ze względu na prawa autorskie, to przyczyny upadku niektórych konsol i nadzieje związane z nowymi są nam przedstawianie na podstawie ich prawdziwych odpowiedników.

Adaptacja jest tu bardzo ważnym słowem. Jeśli chcemy przetrwać, musimy mięć dobre pojęcie o tym, co robimy. Na dobry tytuł składa się dużo czynników, żeby zrobić hit musimy trafić ich stanowczą większość.

Po kolei jednak. Zaczynamy tworzenie nowej gry. Z początku będziemy musieli jedynie wybrać jej temat, gatunek i platformę. Po czym zaczyna się proces tworzenia samej gry, który dzieli się na kolejne trzy etapy, w których będziemy decydować którym aspektom gry chcemy poświęcić więcej czasu, a którym mniej. Na przykład – w RPG będziemy potrzebować dużo więcej czasu poświęconego na dialogi i rozwój postaci niż na fizykę świata, w symulatorze wyścigów za to dialogi będą praktycznie nie potrzebne, itd. Nie zawsze jednak te decyzję są tak banalnie proste.

To dopiero początek. Bardzo szybko przyjdzie stworzyć nam własny silnik do wspomagania naszych gier, który od tej pory będzie służył za bazę naszych tytułów. Pisanie nowych silników jest procesem nie tylko kosztownym, ale dość długotrwałym, jest jedynym jednak sposobem, aby wprowadzić do naszych gier nowe rozwiązania technologiczne, które swoją drogą też musimy “odkryć” uprzednio. Dlatego też tak bardzo potrzebujemy hitów, szczególnie w pierwszych fazach gry – hity przynoszą niewspółmiernie więcej pieniędzy niż gry ocenianie o 2 punkty niżej (8/10).

Mało? Pewnie, że mało. Dlatego później dochodzą jeszcze kolejne wybory, takie jak wielkość gry. Większe gry zarabiają więcej pieniędzy, ale potrzebują też większej ilości osób aby je stworzyć, więc będziemy rozdzielać już nie tylko swój czas, ale i swoich pracowników, którzy posiadają też swoje mocne i słabsze strony, jedna osoba nie da rady zrobić wszystkiego. Pracownicy z czasem się rozwijają, pomijając że możemy ich wysyłać na szkolenia, aby przyspieszyć ich naukę czy ich specjalizować.
Wybrać będziemy musieli też docelową grupę wiekową odbiorców, możemy mieć hit, ale jeśli skierujemy go do złych ludzi, ilość sprzedanych gier znacznie ucierpi. Z tego co odczułem, grupy odbiorców są dużo mocniej skupione w okół platform, niż gatunków, tak więc wystarczy wiedzieć/odkryć metodą prób i błędów kto gra na czym i nie powinno sprawiać to dalszych problemów.

Co jeszcze? W późniejszych etapach gier będziemy musieli decydować które elementy silnika chcemy zaimplementować, czy do symulatora myśliwca potrzebujemy np dynamicznych dialogów? Każdy element kosztuję pieniądze, tak więc warto zastanowić się, co tak naprawdę robimy.

Trzeba będzie również pomyśleć nad marketingiem. Publikować możemy reklamy w magazynach, dema, albo zrobić grze całą kampanię reklamową. Wszystko oczywiście kosztuje jakąś dozę pieniędzy, tak więc musimy ocenić na podstawie sprzedaży poprzednich gier, ile warto ryzykować względem ewentualnych zysków.

Nie mając rzeszy fanów, będziemy musieli polegać na rzeszach fanów dystrybutorów. Mamy więc możliwość podpisania kontraktu z jakimś dystrybutorem  który chce określoną grę, na określoną konsolę z wymogiem jakiejś oceny minimalnej. Później od takiej gry biorą procent udziału z zysków, jednak szczególnie we wczesnych etapach naszej firmy jest to nie tyle dobra inwestycja, co wręcz krytyczna dla przetrwania firmy. Moment, w którym mamy wystarczająco sił i renomy, żeby wydać i zareklamować średniej wielkości grę jest największym przeskokiem zysków jakiego doświadczymy.

Mój największy hit (game #69) został wydany jako Large Game na PlayStation 3, był Sequelem innego hitu, wydanego 5 lat wcześniej. W marketing zostało wydane ponad 4 miliony dolarów, również akurat wypadły wtedy targi gier, na które kolejne miliony zostały wydane w duże stoisko (duży plus do hype). Po ukończeniu gra dostałą oceny 10/10/9/10 i zarobiła 104,8mln dolarów w którym to momencie przetrwanie firmy do końca gry zostało praktycznie zaklepane.

Przejście 30 lat, zabiera około 4-5h, przyjmując, że nie zbankrutujemy nigdzie po drodze i jest zdecydowanie bardzo ciekawym przeżyciem, szczególnie dla miłośników gier.

Giveaway

Będziemy również rozdawać 10 darmowych kopii tejże gry.

5 kopii zostanie rozlosowanych między ludźmi którzy napiszą komentarz do postu tutaj lub na Facebook’u.

Drugie 5 kopii od poniedziałku będziemy można wylosować na arhn.eu/giveaway

NaŻywca

Watch live video from ryjeknet on TwitchTV

Scribblenauts widziałem pierwszy raz Bóg wie jak dawno temu.
Gdzieś, kiedyś na YouTube było krótkie demo, gdzie twórcy obiecywali zupełnie inny model gry niż cokolwiek innego dotychczas.

Zamiast podążać przygotowanymi ścieżkami, będziemy sobie robić je sami. Z magiczną książka pod pachą, która tworzy przedmioty, które w nią wpiszemy, wyruszamy w świat, pomagać ludziom.

Fabuła nie powala, ale nie chodzi tu tak naprawdę o scenariusz. Scribblenauts ma być pokazem dowolności danej graczowi.

O grze zdążyłem zapomnieć już parę razy, tymczasem powróciła jak żółw ninja z klatki ściekowej i otworzyła się dla nas w pełnej swej krasie.

Scribblenauts Unlimited

Watch live video from ryjeknet on TwitchTV

Jak już wspominałem wielokrotnie – trochę absurdalną jest sytuacja, gdzie mimo, że na rynku aktywnie funkcjonują setki gier MMO, to gdy przychodzi co do czego, nie ma na przy czym posiedzieć dłużej.

World of Warcraft był dla mnie zawsze klapą, Star Wars: TOR wydaje się jeszcze sztywniejsze niż poprzednio wymieniony, w TERA brakuje jakiegokolwiek ugruntowania w świecie, Guild Wars 2 ma kompletny brak end-game’u, co w MMO jest nie do pomyślenia, Runes of Magic ma chory system rozwoju uzbrojenia itd.
Jak mówiłem, tytułów jest od groma, w każdym jednak jest coś, co skutecznie zniechęca od długiego grania bądź na odwrót – nie ma czegoś, co by nas ku temu skłoniło.

Każde nowe, solidne MMO to nowa nadzieja, tym razem flagę podniósł Neverwinter Online i póki co dzierży sobie ją dumnie. Nie wszystko jednak złoto, co się świeci i wielokrotnie po bliższym przyjrzeniu się systemowi większości MMO, gdzieś znajdziemy coś, co wręcz krzyczy do nas “spie****”.

Poszukamy więc i tu, owego bubla.

A więc co, włączamy grę, tworzymy postać, zostajemy rzuceni na plaże i… i wszyscy kurwa na czacie już krzyczą, że klon WoW’a.
Do jasnej cholery ludzie, ten Wasz cały Warcraft nie ma i nigdy nie miał wyłączności na baśniową grafikę, będącą jakimś wśród-światem między azjatycką cukierkowatością a rzeczywistością. Zapewne, z racji ogromu sukcesu WoW’a styl ten przesiąknął dużo bardziej, niż mógłby w innym wypadku, nie mniej jednak nie drzyjcie japy, że wszędzie klony WoW’a bo grafika taka i taka i są questy. Po pierwsze na tym polega cały gatunek, po drugie WoW nie był pierwszy, po trzecie bez konkurencji nie ma rozwoju, po czwarte WoW to gówno, o.

Gdzie my to jednak… a tak, gra rzuca nas na plażę, która jest częścią małej wyspy, na której odbędzie się poniekąd nasz tutorial. Super.
Zakładamy zbroje, dostajemy w łapę broń i idziemy tłuc kościotrupy.
Pierwsze co idzie zauważyć, to że używanie skilli zatrzymuje nas w miejscu. Jest to decyzja, którą twórcy MMO najczęściej muszą podjąć w bardzo wczesnym etapie tworzenia gry. Dla porównania, Guild Wars 2 nie zatrzymywał nas praktycznie przy żadnej umiejętności i o ile z początku rozwiązanie to mi się jak najbardziej podobało, tak z biegiem czasu to latanie jak osy w roju zaczynało być równie nierealistyczne co irytujące. Również zabiera to poczucie jakiejkolwiek siły, wszystko i wszyscy ‘pływają’ więc walki przypominają bardziej potyczki w kosmosie niż w miejscu silnie utwierdzonym przez grawitacje.
W Neverwinter tymczasem każdy skill usadza nas na dupie i jeśli poślemy przeciwnika w powietrze, czuć że nieźle dostał w ryj. Obszary czarów, kolejność odpalania, planowanie uników i ocena sytuacji może przy trudniejszych potyczkach zdecydować o tym, czy parę sekund później będziemy wołać o wskrzeszenie czy nie. Sam system uników wprowadza tu dużą różnorodność taktyczną, gdzie np. “tanki” nie mają uników, za to mają umiejętność bronienia się tarczą, magowie teleportują się jak pacjenci z ADHD  priest’y unikać potrafią, jednak mają dużo mniej staminy na ten cel, więc tak oni jak i drużyna muszą brać to pod uwagę itd.
To gdzie stoisz na polu walki, kim stoisz i z kim grasz w Neverwinterze gra czasem kolosalną rolę i w żadnym MMO nie powinno być inaczej.

No ale pewnie wielu z Was jest jak ja i mimo, że gracie w grę która w nazwie gatunku ma człon ‘Massive Multiplayer’ to chcecie se latać sami.
Do samolubów świat należy i Neverwinter zdaję się rozumieć ten aspekt. Granie razem jest oczywiście trochę łatwiejsze i szybsze, jest jednak szereg systemów, które pozwalają nam na bardziej odizolowaną grę bez ciągłego wkurzania się, że musisz skołować jakichś ludzi do czegoś.
Nie znaczy to, że nie ma Dungeon’ów 5 osobowych i innego, drużynowego contentu. Gdy zajdzie jednak taka potrzeba wyciągamy se szybko menu kolejek, ustawiamy się jako chętni do pójścia gdzieś tam i gdy tylko system dobierze nam 4 więcej chopa teleportuje nas do upragnionego miejsca, pod warunkiem, że wciąż jesteśmy zainteresowani i nie zaczęliśmy w między czasie robić czegoś ważniejszego. Oczywiście nie znaczy to, że nie możemy sami sobie uformować party, jeśli czujesz, że masz aż tyle chętnych znajomych, to nic nie stoi na przeszkodzie bynajmniej.

Następnym, ważnym elementem który pomaga w samotnej rozgrywce są pomagiery. Po wbiciu, o ile pamiętam, 15lvl odblokowujemy możliwość przyzwania sobie pomocnika. Owy jegomość reprezentuje jakąś klasę którą sobie wybieramy wcześniej, tak więc grając magiem możemy mieć prywatnego tanka i na odwrót, nic też nie stoi na przeszkodzie przemierzania świata w ekipie dwóch magów etc. Nasz pomagier zdobywa swoje poziomy doświadczenia, czasem trzeba go wysłać na trening, żeby wbił następny level, ma sloty na kamienie wzmacniające no i wreszcie są egzotyczni pomagierowie, których kupno będziemy musieli odłożyć gdzieś w daleką przyszłość.

Jak każde MMO, Neverwinter jednak nie ustrzegło się grindu. Mi tak naprawdę grind nigdy nie przeszkadzał w żadnej grze, jeśli tylko widzę w nim jakiś sens i większy cel. Póki co tu jest to głównie wbijanie leveli, ale są też inne dodatki, które skutecznie pomagają przed popadnięciem w kompletną rutynę. Po pierwsze, co godzinę możemy się pomodlić do naszego bóstwa, jeśli tylko jesteśmy w pobliżu jakiegoś ogniska i mieć nadzieję na jakieś fajny pierdoły z nieba. Co jakiś czas trenujemy tego naszego pomocnika ale jest też system profesji, który w głównej mierze polega na rozwijaniu craftingu. Menu profesji możemy wywołać i używać wszędzie, nie musimy iść do kuźni czy gdzieś, my tylko wydajemy rozkazy, nie wiadomo do końca jak są odbierane, bo żadna sieć komórkowa tak głęboko do lochów nie sięga, ale hej – wiadomości jakoś docierają. Tak więc co jakiś czas będziemy kazali wykonać jakiś przedmiot, iść potrenować itd., dana czynność zabiera jakiś tam okres czasu, po czym dostajemy doświadczenie w profesji i inne produkty. Sam fakt, że musimy pamiętać o profesjach skutecznie pomaga skierować czasem myśli gdzie indziej, niż tylko na fakt, że znów musimy zabić ileś tam stworów.

Dużym też problemem wielu MMO jest to, że po jakimś czasie brakuje nowego contentu i gracze czekają na jakiś expansion pack jak na zbawienie. Tu Neverwinter zrobił coś tak genialnego, że pozostaje się tylko dziwić, że nie widać tego dużo częściej, trend który mam nadzieję ulegnie jednak szybkiej zmianie.
Gracze mogą tworzyć własne questy. Neverwinter daje nam szansę tworzenia własnych lokacji, npc’ów, tekstów, eventów itd. Moją pierwszą myślą było, że pewnie będą one bardzo trywialne i ‘na jedno kopyto’. Nic bardziej mylnego, w jednym z questów nawet pogoda i pora dnia była zmienna zależnie od tego, co akurat się działo. Wiele z tych questów na głowę biję większość oficjalnych a i loot nie jest nijak gorszy niż z oficjalnych, tak więc absolutnie nie ma powodu, żeby się nie zagłębić w ten aspekt gry.

PvP nigdy mnie jakoś strasznie nie pociągało w MMO, nie mniej jednak uważam, że jest to fundamentalna część end-game’u w każdej niemalże grze z tego gatunku. Jak na razie jedyne PvP którego doświadczyłem to walki na arenie, gdzie dwie drużyny po 5 zawodników bawią się w utrzymywanie punktów, które dostarczają punktów. Po zdobyciu tysiąca ich któraś strona wygrywa. Niestety było to ekstremalnie nużące i nigdy więcej tam nie wróciłem, być może przy level cap’ie i dużo większej różnicy sił będzie to miało większy sens, na razie głównie chaos dyktował przebieg rozgrywki.

30h w grę, 26 leveli później, dalej szukam jakiegoś powodu, który by mnie zniechęcił do tej gry, jak na razie jednak nie ma żadnego. Mnożą się za to powody przemawiające za tym tytułem, być może wreszcie pojawiło się coś, co jest godnego dłuższej uwagi graczy. Czego sobie i Wam życzę.

Do tematu pewnie wrócę po 100h.

Surgeon Simulator 2013 pokochałem od pierwszego wejrzenia.

Gapowaty chirurg wycinający pół ciała z świętym przeświadczeniem, że cel uświęca środki. Grę zdecydowanie można odbierać różnie. Bądź w wielkim obrzydzeniem, bądź to pokładając się po podłodze ze śmiechu. Do pierwszej grupy się nie zaliczam, poza tym całą grafika ma w sobie coś z kreskówek i sugeruje, że wszystko co się tu dzieje, dzieje się w duchu dobrego śmiechu, nie brutalnych marzeń sadysty (od tego byłby Dentist Simulator).

Godzinę po tym, jak zobaczyłem pierwszy gameplay z gry, instalowałem już swoja świeżą kopię nadesłaną przez twórców, niedaleko później nie dość, że miałem źródło świetnej zabawy, to jeszcze preteksty aby przetestować kanał ryjek.net na Twitch.tv .

Przed Wami pierwsze dwie operację, grę zdecydowanie i gorąco polecam.

Serducho

Watch live video from ryjeknet on TwitchTV

Nery

Watch live video from ryjeknet on TwitchTV

No i stało się. 20 Kwietnia, gdzieś koło 21:30 bodajże rozpoczęła się pierwsza, z 4 rund w Blacklight Retribution przeciwko wybrańcom, z arhn.eu.

Nie obyło się bez poślizgów i problemów, ale ostatecznie to tylko tak naprawdę przełożyło się na ciekawszą interakcję.

Ekipie przeciwnej – GG i dzięki za jedno z najfajniejszych doświadczeń związanych z grami od pewnego już czasu.

A kto wygrał?

Klanówka

Twitch (arhn.eu)

Watch live video from arhneu on TwitchTV

Screeny

Nie jestem największym fanem “skradanek” na świecie ale bynajmniej nie jestem też ich największym przeciwnikiem.
W Mark of the Ninja, może Was to zaszokuje, wcielamy się w Ninję (!) i co często idzie z tym w parze, będziemy kleić się do wszelkiej maści ścian, doniczek, klatek kanalizacyjnych etc. – jak gdzieś jest ciemno, to znaczy, że tam powinniśmy być.

Problem jest taki, że sposób grania jest niemalże z góry ustalony i twórcy mają dość ograniczone pole do działania, więc kroki które podejmą muszą być właściwymi, ironicznie w grze o skradaniu nie ma gdzie ukryć swoich błędów.
Może dlatego nie powstaje jakaś przeraźliwa ilość gier o tak sławnej profesji.

Koleją rzeczy pakujemy się w coś, co nam podjebie przeraźliwą ilość czasu albo, co bardziej prawdopodobne, wyrzucimy za psami szybciej niż mi zajmie napisanie tego tekstu.

…tekst jednak powstał, coś jest więc na rzeczy (wiedz, że coś się dzieje).

Zacznijmy od tego, ze Mark of the Ninja jest dwuwymiarową platformówka gdzie czarny kolor wiecznie dominuje nad wszystkimi innymi. Nie znaczy to, że gra jest monochromatyczna jak np. Limbo, kolory są, ale wszelkie budynki, obiekty etc. najczęściej będą w całości czarne tylko z zarysami refleksji świetlnych na nich aby ułatwić ich rozpoznanie.
Taki klimat gry, nie jest to nijak złą rzeczą. Mark of the Ninja można odróżnić od każdej innej gry po pobieżnym tylko spojrzeniu na dowolny screen, a to jest rzadko złą wiadomością.

Fabuła… jest. Zbierać szczęki z podłogi raczej nie będziecie w żadnym momencie gry, ale nie jest też jakoś prymitywnie naciągana. Bez zdradzania niczego (bo zdradzenie czegokolwiek wiąże się z zepsuciem połowy gry), jest sobie nasz Ninja, który jest wiernym członkiem swego klanu i nosi on czerwone tatuaże, które dają mu nadprzyrodzone siły. Jak można się domyślać, z czasem ilość owych tatuażów na ciele się będzie powiększać i nasz Ninja niemalże odkryje w sobie zdolność do zrozumienia toku myślowego kobiet (niemalże).

Jako, że Ninja raczej przysłowiowo nie słyną z napierdalania we wroga na oślep, tak też będziemy raczej kryć się ciemnych zakamarkach czekając aż wróg łaskawie spojrzy gdzieś indziej, dając nam szansę na zwiększenie ilości żelaza w jego ciele.
Czasem jednak jakaś cholera się uprze i będzie patrzeć do przodu i nic mu nie poradzisz. Ninja bez zabawek to jednak dupa nie ninja. Tak więc ku swej przewadze możemy wykorzystać nie tylko otoczenie ale i różne pierdoły które nasz cudak nosi przy sobie. Nie ma sensu tak naprawdę rozpisywać się nad pełnym dostępnym nam inwentarzem, są noże do rzucania, bomby dymne etc.
Przejdźmy raczej do tego co to wszystko znaczy końcem dnia.

Mark of the Ninja daje nam multum opcji na rozwiązanie większości problemów. Samych dróg, prowadzących do celu zazwyczaj jest więcej niż tylko jedna, co dopiero możliwości przebrnięcia przez nie. Tu jest też największa siła gry, w która możemy śmiało grać dalej nawet po jej ukończeniu. Szczególnie, że na tym etapie gra daje nam nowe poziomy trudności i multum rzeczy jeszcze możliwych do odblokowania, umiejętności do zdobycia.

Ciekawie przedstawia się też nauka samej gry, na początku skradamy się wszędzie i bacznie obserwujemy otoczenie, analizujemy dostępne opcje, planujemy nasz atak. Parę godzin później postawieni w podobnej sytuacji, wykorzystując te same narzędzia poruszamy się już znacznie, znacznie szybciej, a jeśli w dodatku akurat nie baczymy na to czy ktoś nas przypadkiem odkryje czy nie, to jesteśmy w stanie dość szybko przebrnąć przez większość miejsc w bardzo szybki sposób.
Trzeba jednak pamiętać, że nasz Ninja Terminatorem nie jest, parę kul na klatę i restart. Tak więc poruszanie się nie tylko szybko ale i bardzo precyzyjnie decydować będzie o tym kto parę sekund później będzie stał o własnych nogach.

Co chwila gra nas straszy jeszcze dodatkowymi sub-questami, gdzie wręcz w twarz się z nas śmieje, że na pewno nie uda nam się np. gdzieś dotrzeć bez bycia zauważonym, zbić wszystkie światła etc. Przyznaje bez bicia, że szybko przestałem zwracać uwagę na te dodatki, mam jednak pełną świadomość, że istnieją ludzie, dla których nie zdobycie tych elementów będzie niemalże obrazą religijną.

Wszystko pięknie, ale gdy gra wyświetliła mi wielkie The End licznik na Steam’ie ledwo dobił pięciu godzin. Niby jest ta wspomniana powtarzalność, która wydłuża ten czas, ale jakiś tam niedosyt pozostaje. Szczególnie, że 15eu na grę Indie jest mimo wszystko dość znaczną sumą.

Jeśli jednak powyższy akapit nie odstrasza Was zbytnio, to Mark of the Ninja jest naprawdę solidną grą, która daje nam dużą wolność w prowadzeniu swojego bohatera tak, jak nam pasuje. Tak więc pamiętajcie, że w tych 5h było multum rzeczy, które po prostu pominęliście idąc inną drogą.

Gameplay

Rzuciliśmy wyzwanie redakcji arhn.eu, wyzwanie zostało przyjęte…

20 Kwietnia, odbędzie się ‘klanówka’ pomiędzy naszą redakcją a ich, wynik jest w sumie z góry ustalony, ale mam nadzieję przynajmniej się trochę pobawią… tak naprawdę nie obchodzi mnie to… mam nadzieję, że będą cierpieć…

W każdym bądź razie, do 20 Kwietnia jeszcze trochę czasu, więc stwierdziłem, że warto powiedzieć parę słów o tych… redaktorzynach…

Countdown

Tyle tych MMO wychodzi, tyle się gra w przeróżne tytuły z tego gatunku… ale jakoś wciąż dochodzimy ostatecznie do tego samego wniosku – że tak naprawdę nie ma dobrej gry tego typu, w którą moglibyśmy się wspólnie zagłębić na długi czas.

Zawsze jest jakieś “ale”, w Guild Wars 2 to “ale” zaczęło się pojawiać po ponad 200h grania, co jest zdecydowanie imponującym wynikiem, nie mniej jednak się znalazło i GW2 nie włączałem już od miesięcy.

Tak więc znów bezrybie. Następnym tytułem, z którym wiąże teraz nadzieje, jest Neverwinter Online, który przyszło nam przetestować.

(We)Play

Screeny

Jako świat długi i szeroki, tako próżno w nim szukać gracza któryż by tytuły tegoż zacnego swą wiedzą ogarnąć nie był w stanie. Święte słowa. Tomb Raider niezależnie od opinii jest grą kultową. Nie ważne czy lubicie czy nie, to na pewno kojarzycie Lare Croft oraz jej dwa, robiące się większe z części na część, atuty. TR nawiedził praktycznie każde medium jakie tylko mógł i jest czymś co jest automatycznie rozpoznawalne.Jednocześnie jednak TR był dla mnie zawsze uosobieniem tego, czego w grach nie lubiłem. No nie było opcji, nie miałem nawet chęci przekonywania się do niego. Dla mnie wszystko co wyszło pod marka TR było kałem, kultowym, ale wciąż kałem. Mimo iż ostatnie Guardian of Light był podobno przyjemny, to i tak nie na tyle żeby mnie przekonać do zagrania i zmiany opinii.

I w końcu, po x latach, przyszedł czas, kiedy zobaczywszy trailer do nowego Tomb Raidera, moje oczy rozbłysły jak choinka na święta, i jedyne co by byłem  w staniem z sibie wydusić do ‘Daaaaaaaaaaaaamn’.

Jedno od czego musze zacząć to stwierdzenie, że jeżeli kojarzycie całą wcześniejszą serię, to możecie o niej zapomnieć. Na miejscu wymarzcie sobie z pamięci tamten szajs. Nowa odsłona to gra zupełnie inna. Inny typ, inna główna bohaterka (wciąż jednak z tym samym imieniem), inny system i w ogóle cuda na kiju, tańce śpiewy i swawole. Co więcej, powiem już na wstępie, że moim zdaniem jesteśmy właśnie świadkami narodzin zupełnie nowej, lepszej serii przygód Lary Croft.

Osobiście, spodobał mi sie już sam początek, kiedy to pod swoja kontrolę dostajemy panią archeolog, która wciąga swoich przyjaciół i współpracowników w poszukiwania grobowca mitycznej królowej Himiko, czyt. w wielkie szmbo. Jak zwykle nie można gyło  się spodziewać że udanie się w obszar przy którym Trójkąt Bermudzki to plac zabaw może zakończyć się co najmniej niepomyślnie. Well Shit. Dziwnym trafem wszyscy rozbijają się na wyspie z której mało że nie można się wydostać, to jeszcze jest ona okupowana przez bandę kultystycznych psychopatów, dziwnym trafem samych facetów, niczym jakieś gay paradise. Ughhh. W tym też momencie przejmujemy kontrole na przerażoną Larą, która nie ma zupełnie żadnego doświadczenia w sytuacjach zagrożenia życia, aż dziwnie to brzmi, nie?.

Tak więc już na dzień dobry sytuacja wygląda trochę inaczej niż we wcześniejszych częściach, a to jedynie czubek góry lodowej. Jak widać developerzy spojrzeli na to co jest obecnie popularne, ktoś wskazał palcem na Assassins Creed a ktoś następny zażartował sobie, że fajnie by było z Lary zrobić pseudo Assassina. Po fali śmiechu jeszcze inna osoba stwierdziła że to może w sumie wypalić. Tym oto prostym sposobem, przez cały pobyt Lary na wyspie, uczy się ona jak skutecznie ubijać panoszące się dziadostwo, czy to w formie zwierzęcej czy też ludzkiej, stając się najprawdziwszą  żeńską wersja Ezio, no może w trochę okrojonej formie.

Oczywiście nie ma łatwo, na początku Lara jest nieudolna, nie bardzo daje sobie rade z tym co staje jej na drodze, co jednocześnie bardzo fajnie wplata się w watek fabularny, nie mniej jednak z czasem uczymy się co raz wprawniej posługiwać się posiadaną bronią i ubijać wszystko co się rusza w co raz bardziej finezyjny sposób. Oczywiście żeby nie było, nasz arsenał się ciągle powiększa, zdobywamy nowe typy broni, oraz umiejętności posługiwania się nimi. Mało tego możemy zdobywane bronie ulepszać, dzięki czemu np. możemy używać płonących strzał, lub strzał wybuchowych, niczym słynny Rambo podczas swojego wypadu do dżungli. Wszystko to zgrabnie spakowane paczkę przygodową z elementami RPG ~_~. Yup, będziemy sobie levelowac Larę, co jest w sumie bardzo fajne, bo fabularnie zaczyna ona od zera i  powoli z czasem nabiera co raz to nowych umiejętności.

Jednak technikalia to i tak sprawa drugiego rzędu. To co niesie największa frajdę, to sam system rozgrywki, który również przypomina wspomnianego przez mnie wcześniej Assassins Creeda, czy też z racji na otoczenie Metal Gear Solid 3. Tak jak w przypadku tych tytułów można w zasadzie  być albo cichym zabójcą, bądź, spróbować otwartej walki, co jednak szybko może się skończyć zarobieniem kulki, strzały, bądź maczety i kopnięciem w kalendarz. I tu zaczyna robić się fajnie. Ubijanie wrogów z bliska z daleka, w sposób bardziej lub mniej wyrafinowany. Wykańczanie przeciwnika po walce wręcz i dobicie go np. strzałem w głowę. Normalnie cacy. Szczególnie, że mimo nabywania nowych umiejętności i fakt, że Lara staje się zawodową zabójczynią, to przez cały fakt, robi to dosyć nieudolnie co bardzo jednocześnie pasuje.

 Uwierzcie mi, niigdy nie dowiecie się jaką frajda jest wbicie komuś ręcznie strzały w czoło dopóki sami tego nie zrobicie. Oprócz tego wszystkiego, mamy jeszcze możliwość ubijania wszystkiego przy pomocy otoczenia, polowania na zwierzynę. No, możecie mi wierzyć, że frajda jest wręcz się nieziemska.

Jednak krwawa jadka to nie wszystko co oferuje Tomb Raider. Niektóre sytuacje będą wymagały od nas ruszenia trochę głową, bardziej lub mniej, aby przebrnąć dalej od tak, co by ludzie za bardzo nie głupieli. Mało tego, co jakiś czas zdobywane nowe przedmioty umożliwia nam dostęp do co raz to większej ilości miejsc, a co za tym idzie do pełniejszego zwiedzenia wyspy, która musze zaznaczyć wygląda co najmniej zajebiście i czasem naprawdę przyjemnością jest zwykłe bieganie po górach niż brnięcie do przodu z fabułą. Od tak dla odetchnięcia od notorycznego zabijania wszystkiego co się rusza.

 Dlaczego jednak mielibyśmy odpoczywać? No właśnie, chociażby dlatego, że zginąć w nowym TR nie jest wcale trudno. Jeden błąd i spadamy w przepaść, spowolniona reakcja i przygniata nas głaz, zła wycena sytuacji i dostajemy w czoło strzałą, nabijamy się pyskiem na wystający kawałek rury czy gałęzi lub inne formy kończenia żywota. Dawno nie grałem w coś, przy czym zdążałoby mi się ginąc tak często jak w przypadku TR. I o dziwo, nawet mnie to nie denerwowało, a wręcz nawet ciekawiły mnie sposoby w jaki pani archeolog może wykitować. No wychodzi tu ze mnie mały psychopata. No cóż takie życie.

Cóż… Moim zdaniem, grze nie brakuje absolutnie niczego, czego dowodem może być zdobycie przeze mnie wszystkiego co było można, kończąc grę na równe 100%. Po prostu nie chciało mi się odrywać. Co raz to nowe wątki fabularne, pojawiające się w najmniej oczekiwanych momentach. Ciekawe lokacje, zróżnicowane tępo gry, wszystko praktycznie idealnie i nawet jeżeli bym chciał, to ciężko byłoby znaleźć mi jakieś wady lub cos do czego mógłbym się przyczepić. W ten prosty sposób gra którą gardziłem stała się tytułem który sprawił mi masę frajdy. Ba! Mało tego, mam ogromną nadzieję, że jest to dopiero początek i seria zostanie w ten sposób pociągnięta dalej, duuużo dalej. To mówiąc, mogę mieć tylko nadzieje, że dane mi będzie napisać coś również do sequelu, za pojawienie się którego będę trzymał kciuki.

]]> http://ryjek.net/stm-tomb-raider-again/feed/ 0 http://ryjek.net/ratchet-clank-4-za-jednego-czyli-jak-jednym-tytulem-zniszczyc-magie-marki/ http://ryjek.net/ratchet-clank-4-za-jednego-czyli-jak-jednym-tytulem-zniszczyc-magie-marki/#comments Tue, 19 Mar 2013 12:36:47 +0000 hiryu http://ryjek.net/?p=2700 Continue reading →]]> Oto przed nami staje studio Insomniac Games – ekipa odpowiedzialna za pierwsze trzy gry z serii Spyro na PS1 (to te kiedy tytułowy Spyro wyglądał przyjaźnie, a nie jak młody gniewny z ostatnich wersji od Activision). Obecnie “odcięli” się od Sony i ruszyli na pole multi-platformowe ze swoją nową produkcją Fuse.

Firma dość często chwali się, że jest na liście 100 najfajniejszych miejsc do pracy w U.S.A. Można by przyjąć, że skoro tak fajnie się tam pracuje, ich gry będą równie fajne. Niestety po przeprawie z tą grą stwierdzam, że chyba mają za duży luz i coś nie pykło.

Na początku dodam, że jestem fanem tej serii – każda zrobiona na 100% (albo prawie, bo jednego skill pointa w R&C: A crank in time już mi się robić nie chciało;).

Grałem w gry z tej serii na PS2 – jeszcze w epoce (hehe) kiedy nie było trofeów – gra miała swój własny system, który pochodzi jeszcze z czasów PS1 (a ludzie myślą, że to Microsoft wymyślił takie coś;) – skill pointy.

Tak naprawdę nie różnią się niczym od trofeów/osiągnięć – poza tym, że nie są widoczne online :)

To przy pierwszym Ratchecie doceniłem gałkę analogową, która dopiero wtedy zastąpiła dla mnie d-pada. Na PS1 mało gier wykorzystywało potencjał tej technologii.

Oczywiście zagrywałem się też w Spyro więc można nawet zaryzykować stwierdzenie, że jestem nie tyle fanem serii Ratchet & Clank, co fanem samego studia – i nie spodziewałem się, że aż tak mnie zawiedzie…

Mam w kolekcji wszystkie gry z tej serii – aż do owego 4 za jednego – i to będzie ostatnia gra z tej serii w mojej kolekcji. Na rynku jest jeszcze jedna gra z tej serii, a mianowicie Q-Force (Załoga Q) która ponoć swoją tandetą przebija nawet 4 za jednego – ale w to nie grałem więc zamilknę w tej kwestii ;)

Tak spoglądam na tytuł i przecież na klawiaturze QWERTY pod 4 przypisany jest znak $…

To by wyjaśniało dlaczego ktoś ją przepuścił w czasie testów jakościowych.

Dla pewności dodam tylko, że gra jest stworzona z myślą o 4 graczach, więc granie solo = zabawa z AI. O jego sprycie później :)

Ale co w tej grze jest takiego złego, że artykuł zasłużył na taki tytuł?

Może najpierw delikatnie – gra wstępna (ryjek nie wie co to znaczy ale ciii :P)

W grze występuje tylko jedna wersja językowa – dla mnie była to polska wersja.

O ile technicznie wszystko jest ok, o tyle głosy oryginalne były lepsze – może to schiz po 10 latach „znajomości” tych głosów ale cóż. Oczywiście z drugiej strony dla rodziców grających z dziećmi (albo mentalnie będących jeszcze dziećmi jak ja ;) spolszczona wersja stanowi wielki plus.

Dziecko łatwiej zrozumie co ma zrobić, gdy lektor mówi do niego po naszemu ;)

Ale zdecydowanie odradzam ten tytuł na początek przygody z konsolami.

No to lecimy z dziegciem :D

Gra jest niedopracowana. Zdarzają się sytuację w których postać po skoku dosłownie wbija się w ziemię. Ale to nie taki fajny ficzer tylko bug. Czasem uda się wyskoczyć z tej „dziury” – ale tylko czasem…

Ale to taki pomniejszy błędzik przy grze offline we dwóch. To co dzieje się online to dopiero wypas.

Negatywny wypas (ryjek.net tworzy nowe wyrażenia :D) (jak gra wstępna – przyp. ryjek

Gra dość często rozłącza. Niestety nie wiadomo czy to wina łącza naszego, hosta gry czy może serwerów gry. Nie wiadomo bo komunikat u hosta to coś w stylu „gracz nr 2 opuścił grę”, a u gracza nr 2, że to host wyszedł ;)

W momencie gdy grę opuści host przeciwnicy dostają godmode tudzież są niezajebywalni – dopiero po kilku sekundach pojawia się komunikat o problemach z połączeniem, i gra wywala nas do lobby.

Oczywiście to jeszcze nie wszystko. Gracz 2 straci całe XP które zdobył – bo w dobie konsol z wbudowanymi dyskami zapisanie tych kilku bajtów danych prawdopodobnie spaliło by dysk.

Na szczęście XP czyli doświadczenie (jakby ktoś nie wiedział), jest tylko „tłem” – nie ma żadnych przywilejów/perków z jego posiadania. No chyba, że lans przed znajomymi ;)

O ile znajdziemy naiwnych do gry…

Ale te problemy to jeszcze nic.

Jakie są najbardziej znienawidzone przez graczy patenty w grach?

Zrypane AI – no oczywiście! Komputer ma tendencje destrukcyjne – wobec przeciwników i jak i siebie. Uwielbia skakanie w przepaść. Zdarzają mu się też kreatywne zachowania jak stanie naprzeciw działa i czekanie aż gracz pójdzie do przodu, i działo rozwali. Kreatywne bo po rozwaleniu działa, on stoi dalej (pewnie podziwia owoc destrukcji człowieka).

Nie skipowalne (przerywalne) filmiki – są i to bardzo oryginalne. W singlu można je przeskoczyć. W multi już nie :)

Nie skipowalne przerwy w czasie gry (nie tyle filmiki tylko takie „pokazówki” nowych przeciwników.

Porypana kamera – o tak! Wyobraźcie sobie taką sytuację. Sekcja czysto platformowa. Jestem na końcu, ale koledze nie idzie i spada. Kamera dzielnie wykonuje swoje zadanie pokazywania obu graczy. A skoro drugi gracz spada w przepaść kamera się „obniża” – przy okazji „przesuwając” mnie z finalnej platformy tak, że też zginąłem. Restart od check-pointa.

Brak pauzy w sesji online – nawet gdy gramy solo? Jest.

Oczywiście jestem świadom, że gry w trybie online zwykle nie mają pauzy. Ale w przypadku tej taka funkcja jest – tyle, że nie pod startem a prawą gałką, która służy do zmiany broni. Jeżeli gramy w kilka osób i każda wejdzie w to menu gra się zatrzyma. Komunikacja głosowa się do tego przydaje ;)

Co ciekawe jeśli utworzę grę, ktoś do niej dołączy a potem wyjdzie – ja zostaje w trybie online. I ok, tyle, że online solo  (nawet prywatną więc i tak nikt bez mojej zgody nie dołączy) – pauzy też nie ma.  Nie potrafię tego nawet sensownie wyjaśnić, bo dość łatwo chyba grze ogarnąć, że gram sam, i moja pauza nie wybije nikogo z rytmu itd.

Sztuczne wydłużenie czasu gry przez nasranie w końcowych etapach ogromnej liczby mocnych przeciwników – a i owszem! Przed ostatni i ostatni level to wręcz pokaz jak zrobić krótki poziom, który zajmie 5x więcej czasu, bo po drugim spotkaniu z przeciwnikami braknie broni.

Oczywiście broni nie można dokupić (jak w starszych częściach gry) – są tylko specjalne zielone punkty, które jeśli na nich staniemy załadują nam wszystkie bronie. Ale tylko raz, żeby nie było za łatwo.

Nie wspominam o trofeach bo te są relatywnie proste (choć kilka jest trudnych do zrobienia solo) – platynka jest :D

Niestety granie w tę grę jest męką. Dobijają durne decyzje programistów.

Dość często miałem wrażenie, że za grę nie odpowiadają pracownicy Insomniac Games, tylko Ci którzy pojawili się w biurze przypadkiem. Dostawcy kebabów, pizzy itd. itp.

I tak o to kolejna gra Insomniac – nadchodzące Fuse – zupełnie mnie nie jara.

Co z tego, że poza PS3 wyjdzie też na Xboxie skoro po dwóch ostatnich grach od tego studia nie mam ochoty grać nawet w demo czegokolwiek co wyprodukują.

Gram w grę… Tomb Rider.

Poniekąd ku własnemu zaskoczeniu, bo w pewnym momencie serię już prawię spisałem na straty.
Nie mniej jednak najnowszy re-boot przygód Lary złapał uwagę nie tylko moją, ale i większości graczy. Jeśli ktoś wywraca do góry nogami sławną serie, to naszym  niemalże obowiązkiem jako graczy, jest przynajmniej danie szansy temu, nowemu tworowi.

Za gracza się uważam, obowiązki takowego więc przyjmuje bez szemrania, niemalże z dumą. Tak więc z wypiętą piersią (służąca za stojak na piwo) odpaliłem grę, w która gra się w sylwestry.

Podchodząc do niej, jak do zupełnie nowej gry. Bez urazu poprzednich części, bez superlatyw tych udanych (nielicznych).
Subiektywnie.
Rzetelnie.

LARA MA NORMALNE CYCKI!

…dobra, miało być bez odniesień do pozostałych części (zarówno jako gier, ani w innej formie), ale tak naprawdę chcąc nie chcąc nie da się po prostu takowych ominąć. Za dużo części przeminęło, za dużo wody się przelało, za dużo silikonu się pogubiło.

Gdy poznajemy (na nowo) Larę, nie jest jeszcze sławną panią archeolog z jebitnym domem i lokajem, którego się zamyka w spiżarni. Dostajemy kobite, która wyrusza na swoje pierwszy przygody, a te szybko z niedzielnej wyprawy zmieniają się w brutalny koszmar gdy statek się rozbija, pasażerowie zostają odosobnieni a bezludna wyspa szybko okazuję się równie ludna jak dzika.

Nie mija 5 minut, a Lara już ma przebite pół ciała jakimś drągiem i zakrwawiona od stóp do głów przedziera się przez jakąś breje odsuwając szkielety.

Ta, Tomb Raider zrobił się trochę bardziej mroczny, nieco bardziej realistyczny (nieco) i w cholerę bardziej brutalny. Chwila nieuwagi i nasza piękna pani archeolog stara się wyciągnąć głowę z pala który ową właśnie przebił na wylot. Znajomy stwierdził, że twórcy mnożyli się pewnie głownie w pomysłach, jak naszej bohaterce wyrządzić krzywdę. Jest to absolutnie prawdą i przyznaję bez bicia, czasem specjalnie ją wpakowałem w jakąś okrutną przeszkodę, aby tylko się przekonać co tym razem twórcy wymyślą.

Cała gra będzie polegać na przemieszczaniu naszej bohaterki po wyspie. Niby mamy jakiś otwarty świat, ale tak naprawdę są to jakieś obszary, pomiędzy którymi możemy płynnie przechodzić. Pod warunkiem, że zdobyliśmy potrzebne umiejętności, inaczej staną nam na drodze drzwi, czy inne cholerstwo i nie przejdziemy dalej, bo nasz łuk jest za słaby, czy coś podobnego.

Tomb Raider to jednak gra przygód, eksploracji, odnajdywania samego siebie… dobra, może bez tego ostatniego. Nie mniej jednak na każdym obszarze znajdziemy multum dodatkowych obiektów do odnalezienia, rzeczy do zestrzelenia czy całych dodatkowych katakumb do ogarnięcia. Oczywiście dotarcie do nich nie zawsze będzie banalnie proste, tak więc trochę dodatkowego czasu gry zostanie nam dorzucone, jeśli zdecydujemy się, że chcemy to wszystko pozbierać.
A warto. Do Tomb Rider domieszali trochę elementów RPG i Lara zdobywa punkty doświadczenia i materiały. Te pierwsze służą do rozbudowywania bohaterki te drugie do ekwipunku. Ma to też duży sens biorąc pod uwagę cały styl gry. Na początku nie potrafimy za wiele i zabicie jelenia jest wyzwaniem, pod koniec stajemy sami na przeciwko całych armii, wyposażeni od stóp po głów i z zapasem sztuczek w kieszeni.
Zwiedzać warto, szczególnie, że cała gra skończona na 98% (kiedyś dokończę) zajęła mi jakieś 12h, multiplayer może kiedyś spróbuje, jednak nie był to nigdy aspekt z którym wiązałem jakieś wielkie nadzieje.

Najważniejsze chyba – gra się bardzo przyjemnie. Zagadki nie są przesadnie trudne, przeciwnicy nie są banalnie prości. Jeśli robimy wszystko jak trzeba, powinniśmy wyjść z potyczek cali. Chwila zagapienia jednak i celna seria z karabinu czy pobliski granat przywraca nas do ostatniego checkpointu. Odpowiednie dopasowanie używanych broni do sytuacji w której jesteśmy jak i ocena otoczenia odgrywają często dość dużą rolę i dokładnie tak powinno być.
Źle odmierzony skok zrzuci nas w przepaść. Nie mniej jednak wszystkie punkty zaczepienia i interaktywne miejsca są zaznaczone w dość oczywisty sposób i nie musimy się zbytnio zagławiać jak tu gdzieś dotrzeć. Parę prób na krzyż i jesteśmy.

Natomiast fabularnie mogłoby być trochę lepiej. Dobra, klimat gry zmienił się drastycznie (na lepsze), ale nie przysłoniło to zbyt faktu, że zarys fabuły można by zmieścić na kartce A4, używając drugiej połowy na rysunki Lary wbijającej się na pal (co pewnie miało miejsce). Początkowe zainteresowanie i “wow” dość szybko przechodzą w rutynę ratowaną ciekawym gameplay’em, nie mniej jednak rutynę. Brakuję trochę tak zwanej “drugiej głębi” mimo, że ta pierwsza jest bardzo dobra.

War of the Roses pojawia się na wyprzedażach Steam częściej niż nowe gry. Jeśli to za mało aby przyciągnąć potencjalnych klientów, to są jeszcze co jakiś czas darmowe weekendy, gdzie możemy przetestować grę za darmo.

Stwierdziliśmy, że być może warto byłoby skorzystać z jednego z tych weekendów i sprawdzić czy warto się zainteresować bliżej tym tytułem, który w sumie cieszy się swoja dozą popularności.

Również chcieliśmy się przekonać, czy Hiryu ma śmieszny głos, niestety to był pierwszy zawód tego wieczoru.

(We)Play

Screeny

Czasami zdarza mi się pograć w takie gry, które pierwotnie zachęciły mnie do siebie ładnymi zrzutami z rozgrywki. Niestety zdarza się też, że taka gra, poza wyglądem nie ma nic więcej do zaoferowania, a są też takie, które pomimo tego, że są beznadziejne, to coś w nich jest, że gra się dalej by zobaczyć co będzie “dalej”.

Nie ukrywam, że dziwnie jest się pastwić nad Dungeon King. Z jednej strony mamy, grę:

• która wygląda przyzwoicie (zważając na fakt, że to “flashówka” to muszę stwierdzić wręcz, że bosko),

• jest hack’n’slashem,

• jest trochę jak dungeon crawler

• jest rpgiem oraz

• mapy są generowane losowo

Ktoś mógłby mi zarzucić, że właśnie opisałem prawie każdą, sztampowa grę h’n’s i niestety muszę przyznać, że ten ktoś miałby racje. Nic na to nie poradzę! Uwielbiam grać w kolejne klony Diablo! Prawie każdy coś wnosi od siebie i urozmaica ten gatunek.

Niestety, tam gdzie są plusy, są też minusy, a mianowicie:

• jakikolwiek brak fabuły (wiem, że fabuła jest mało ważna w takich, ale sytuacja w której nasz bezimienny heros w stringach ze skóry pojawia się znikąd, idzie w dół jakiejś jaskini i wyżyna wszystko co spotka na drodze, woła o pomstę do … piekła?)

• główny bohater pobierał nauki i Conana barbarzyńcy oraz Micheala Jacksona, gdyż potrafi ciąć i rąbać robiąc moonwalka. Jednocześnie.

• z wrogów wypada tylko złoto…

• które można wydać u sprzedawcy, który jest niewidoczny, ale pojawia się jak tylko wciśniemy klawisz Tab na klawiaturze (magia!)

• mamy AŻ trzy umiejętności

• ładując wszystkie punkty rozwoju w statystyki w kolejności życia > obrona > cokolwiek (oprócz umiejętności), mogę zagwarantować wam, że gra jest prosta niczym budowa cepa,

• 10$ za pełną wersję tej gry

• nudne to jak przysłowiowe flaki z olejem

Nie ukrywam, że ciężko mi pisać o tym tytule coś więcej, poza faktem, żebyście pod żadnym pozorem nie grali w to. Dla mnie osobiście to najgorsza strata kilku godzin mojego życia, a przez ten czas mogłem zrobić tyle fajnych rzeczy :x.

Podsumowując, trzymajcie się od tego tytułu z daleka. To “coś” nie jest warte waszego czasu i co ważniejsze, waszych pieniędzy!

Jak dla mnie Tomb Raider miał tylko jedną, dobrą część w całej serii (TR: Legend), cała reszta bardzo szybko zniechęcała mnie do siebie (oczywiście mówimy o głównych częściach, do Guardian of Light np. absolutnie nie można się doczepić).

Tak więc informacja o zmianie klimatu i podejścia do gry była dla mnie czymś oczekiwanym od dawna. Dalej pojawił się trailer, który z gameplay’em dużo wspólnego nie  miał, ale uczłowieczał Lare, zamiast pewnej siebie kobieciny widzieliśmy zagubioną i przestraszoną dziewczynę, która będzie musiała walczyć o życie.

6 Marca przyszło mi rozpocząć tę walkę.

miało to być również pierwsze nagranie z użyciem kamery wideo, problemy techniczne jednak skutecznie stanęły na przeszkodzie, tak więc może następnym razem

(Ry)Play

Screeny

]]> http://ryjek.net/ryplay-tomb-rider/feed/ 0 http://ryjek.net/stm-wreck-it-ralph/ http://ryjek.net/stm-wreck-it-ralph/#comments Thu, 07 Mar 2013 20:38:44 +0000 ryjek http://ryjek.net/?p=2582 Continue reading →]]>

Chyba jeszcze na ryjek.net nie pisaliśmy nic o żadnym filmie…
Odkrywając więc te dziewicze tereny, poruszymy kwestie najnowszego, dużego filmu opartego w mniejszym lub większym stopniu o świat gier.

Trailery od Wreck-It Ralph widziałem bodajże w tym samym dniu, w którym tylko zaczęły być publicznie dostępne. Wysoko budżetowa produkcja w której macza paluchy Disney, zapowiedź na której widzieliśmy w jednym pokoju postacie z m.in. Pac-Mana, Mortal Kombat, Street Fighter itd., jednym słowem tym jednym obrazkiem część społeczeństwa która dobrowolnie oddaje swoje życie grom wideo była w większości kupiona.

Lubię zaliczać siebie samego do powyższej grupy, tak więc z duża dozą niecierpliwości oczekiwałem możliwości dorwania w łapy całego filmu.

No i wreszcie się udało.

Co trzeba nadmienić z marszu, to fakt, że gra aktorska jest arcy-genialna, komputerowo wygenerowane postacie grają swoje rolę bardzo wiarygodnie…

Dobra, tak na “poważnie” to jest sobie Ralph, który reprezentuje grupę tych “złych” postaci z gier wideo. Podczas gdy reszta ludności żyje sobie w spokoju, Ralph chodzi po wieżowcu i rozwala ile się da, “gracz” ma za zadanie naprawienia tychże zniszczeń. Typowy pomysł z czasów automatów do gier. Różnica tu polegać będzie na tym, iż po zamknięciu budynku nasi bohaterowie nie znikają, kontynuują swoje szare, prywatne życie.
Zawiesiliśmy więc przekonanie, że świat wirtualny nie istnieje, nie mniej jednak Ralph jest wciąż uważany za złą osobę w oczach innych osobników, mimo iż nie ma ku temu tak naprawdę żadnych powodów. Inni mieszkańcy wciąż mają za złe Ralphowi to, co robi podczas gry… co jest bardzo dziwną logiką, szczególnie gdy później mamy okazję zobaczyć wyrzucone na bruk postacie, w których gry nikt nie chciał już grać. Tym samym mieszkańcy bloku, który Ralph niszczy, zawdzięczają mu fakt, że ten blok w ogóle istnieje… Co nie zmienia faktu, że nie pałają do niego gorącymi uczuciami, przynajmniej nie pozytywnymi.

Ralph decyduje, że pokaże im, że tak naprawdę jest tylko ofiarą okoliczności losu i gdzieś między tymi wielkimi łapami jest też dobroć, a że cały czas jesteśmy w świecie gier, to w jaki lepszy sposób tego można by dowieść, niż zdobywając złoty medal.

Zaczyna więc wędrówkę między światami innych gier, w poszukiwaniu upragnionego celu… do momentu aż trafia do jednego, w którym wplątuje się w trochę grubszą aferę… i cały wątek gier praktycznie trafia szlag.
Przed nastąpieniem tego momentu, mamy mnóstwo odwołań do innych, istniejących gier. Graffiti na ścianie twierdzące, że Aerith żyje, Ryu zapity w barze który zresztą sam jest genialną grą zza czasów Atari, Kano wyrywający serce Zombie itd. itd. Początkowe części filmu z dużym sukcesem budują uczucia nostalgii w tym samym czasie ruszając fabułę do przodu. Wszystko wydaję się układać według planu.

…aż trafia do tego głupiego świata, gdzie spotyka emo kurdupla i zaczyna się praktycznie oddzielny wątek, który przy małych zmianach mógłby dziać się w dowolnym świecie.

Tak więc z punktu widzenia gracza zawód był coraz większy, z punktu widzenia normalnego “cywila” może mi być trudniej o subiektywną ocenę, nie mniej jednak nie jest to coś, czego możemy uniknąć.

Pomijając całą otoczkę gier wideo, czy Wreck-It Ralph jest filmem godnym uwagi? Sądzę, że jak najbardziej. Mimo wszystko jest to produkcja Disney’a więc jakaś dbałość o jakość musiała mieć miejsce. Fabuła jest trochę naiwna ale trzyma się kupy i jeśli gdzieś elementy fabularne są naciągane, to wynika to bardziej z reguł jakimi świat się rządzi i na co przymyka się oczy na potrzeby komedii niż jakiejś niedbałości czy lenistwa.
Całość jest zrobiona solidnie i jeśli nie patrzymy na to, jak na coś, co miało być darem dla graczy, to ogląda się to dość przyjemnie i nawet udało mi się nie usnąć mimo ciężkiego dnia, mężnie dobrnąłem do końca… jednym okiem, ale dobrnąłem.

Tak więc decydujcie sami, czy warto poświęcać czas, jak dla mnie nie ma powodu czemu nie, tylko pamiętajcie czego oczekiwać, a czego nie i będzie to dużo łatwiejsza jazda dla Was, niż była to dla mnie.

Sleeping Dogs było jednym z tych tytułów, które migały przed oczyma gdziekolwiek nie spojrzysz już od dłuższego czasu. GTA-podobna gra, w azjatyckim klimacie z mafią i Kung-Fu. Teoretycznie temat dość dobry, jednak gameplay z samej gry jaki miałem okazję obejrzeć skutecznie odrzucał mnie od tej gry. Nie mówię, że było bardzo źle, nie mniej jednak Sleeping Dogs nie wydawało się na tyle dojrzałym lub przyjemnym tytułem, aby zmotywować mnie do poświecenia mu czasu.

Szczególnie gdy Steam do dziś dnia straszy ceną 50eu. Amazon co prawda jest trochę lepszym kumplem i jest skłonny rozstać się z kopią gry za około 30eu, wciąż jednak cena wydaje mi się trochę za duża jak na grę, która już na pierwszy rzut oka wykazuje poważne braki.

Tak więc sprawa wydawała się poniekąd przesądzona, aż do dnia gdy włączyłem moje PS3 i w ofercie PS Plus odnalazłem “darmową” (kosztującą abonament PS Plus) kopię Sleeping Dogs… a, że gier się nie odmawia, to już wkrótce mój dysk zaczął się napełniać azjatyckimi klimatami.

Tuż po premierze na PS Plus w sieci zaczęły się pojawiać recenzje Sleeping Dogs od ludzi, którzy wcześniej nie grali w tą grę z powodów bardzo podobnych do tych, które wymieniłem powyżej. Jakże więc mi nie dołączyć do tych, którzy dzielili się opiniami o niej…

Słowem wstępu może wyjaśnijmy pokrótce czym jest Sleeping Dogs. Sleeping Dogs jest sandboxową grą, w której wcielamy się w policjanta pracującego “pod przykrywką”, którego zadaniem jest infiltracja mafii w Hong-Kongu.
Oczywiście już praktycznie na starcie oczywistym jest, że z czasem zaczną się pojawiać czysto personalne zawikłania jak i rosnące przywiązanie do życia z gangsterami jak i do tychże gangsterów. Nie ma tu absolutnie nic, co swoja genialnością zaprze nam dech w piersiach. Jednak podstawa jest na tyle solidna aby nie być nużąca. W miarę progresji coraz łatwiej będzie się nam identyfikować z głównym bohaterem, jego decyzjami i wkurwieniem.

Tak więc ten aspekt jest ok. Przejdźmy jednak do samej rozgrywki. W sandboxowych grach, które czerpią garściami z GTA zawsze szukam odpowiedzi na parę pytań, które później składają się na większość rozgrywki.
Możemy równie dobrze zacząć od najważniejszego, czyli model jazdy rożnymi machinami wyposażonymi w mniejszą lub większą ilość opon.
Wsiadamy/kradniemy samochód, naciskamy pedał gazu i co się dzieje? Otóż w tym momencie zaczyna się coś, co nazwałbym “chamską arkadówą”. Najwyraźniej twórcy nie mieli większych ambicji odtworzenia jakiegoś w miarę realnego modelu jazdy. Dali nam natomiast jakiś dziwny miks między pływającymi czołgami a pająkiem na placu zabaw. Do jeżdżenia tu trzeba zdecydowanie się przyzwyczaić, po jakimś czasie ten dziwny twór, który twórcy nazywają fizyką przestanie już tak strasznie przeszkadzać i zaczniemy się bardziej skupiać na jego efektywnym wykorzystywaniu. No ale niesmak tu zdecydowanie zostaje wraz z nieodpartym wrażeniem, że gdyby tylko tej części gry poświęcić trochę więcej czasu, mielibyśmy do czynienia z produktem dużo wyższej jakości. Ale jak nie chcą, to nie, cóż zrobić.
…szczególnie, że kryje się tu ukryty plus. Każdy kto grał w GTA jest świadom z jak wielką trwogą wsiada się tam w jakikolwiek motor. Długość życia na jednośladzie najczęściej jest zatrważająco krótka. Tymczasem w Sleeping Dogs, motory są najszybszą i często najbezpieczniejszą formą podróży. Ten cały pływająco-czołgowy system jazdy zdecydowanie pomaga przy manewrowaniu małymi i szybkimi motorami (mimo, iż da się “puszczać gumę” na jednym kole co słyszę jest absurdalne).

Dalej, o ile GTA nie oferowało zbyt wiele pod względem walki wręcz, bardziej skupiając się na strzelaniu do siebie z różnej maści armat, tak Sleeping Dogs odbywa się w Hong-Kongu, więc pominięcie całego klimatu Kung-Fu byłoby grzechem, którego najwyraźniej twórcy nie chcieli popełnić.
Tak więc co jakiś czas przydarzy nam się wbiec między grupę złych, skośnookich panów, którzy chcą nam zrobić kuku, tak więc trzeba ich zabić.. pięściami i nogami najczęściej… albo przy pomocy najbliższego otoczenia.
Ci, którzy grali w najnowsze części Batmana znajdą dużo podobieństw do zastosowanego tam systemu walki… tylko dużo wolniej… i mniej. Są różne combosy, chwyty, rzucanie o otoczenia, broń biała, kontrowanie itd. i jest to wszystko nad wyraz przyjemne i niejednokrotnie bardzo brutalne, nie mniej jednak wrażenie ubiednionego systemu walki Batmana siedziało w tyle mojej głowy przez cały czas.
Z czasem poznajemy nowe ruchy, co chwila pojawiają się nowe przedmioty w okół nas o które możemy zabić złych panów (nie pamiętam ani jednej złej pani która chciałaby mnie pobić). Walki nie nużą, chciałoby się trochę więcej w aspekcie możliwości, z tym trudno się nie zgodzić, ale nie wieje nudą a to już coś.
Również wypada nadmienić, że i postrzelać nam czasem przyjdzie. Kiedy ten czas nadchodzi nie brakuje opcji ukrywania się za różnymi przedmiotami czy ścianami, strzelania po butlach, samochodach etc… Strzelanie jest fajne.

W przerwach między pływaniem samochodami i tapicerowaniu twarzy nieznajomych przyjdzie nam trochę pobiegać. Również pod tym względem Sleeping Dogs stara się być o krok do przodu i zamiast trywialnego biegnięcia do przodu, nasza bohater ma szeroki wachlarz umiejętności rodem z parkour czy tam Assassins Creed, jak kto woli. Tak więc będziemy z gracją omijać przeszkody, skakać między budynkami, gonić złych Azjatów po budowach i inne, równie przyjemne rzeczy… szkoda, że za pomocą jednego przycisku. Przycisk biegania i omijania przeszkód, skakania etc. to jeden i ten sam przycisk czasem tylko musimy go na chwilę puścić tylko po to aby móc go wcisnąć… Może się trochę czepiam, ale jest tylko innych miejsc na padzie, gdzie moje palce mogły coś robić…

Jak się można domyślić główna część gry sprowadza się do wykonywania różnych misji. Nie ma co się tu za bardzo rozwodzić, wszystko jest dość oczywiste i nie ma tu nic, czego nie widzieliśmy wcześniej mnóstwo razy.
Co, jak nie chcemy jednak akurat robić misji? Sleeping Dogs oferuje nam różne aktywności poza lekcyjne, jak wyścigi uliczne, łapanie złych dilerów za pośrednictwem włamywania się do kamer CCTV, szukanie ukrytych skrzynek, kupowanie samochodów, przebieranie się jak 15 latka w centrum handlowym, kradzież samochodów, odszukiwanie ołtarzyków, pomaganie losowym osobom i parę innych pierdół. Jest się czym zająć, nie są to jakieś mega ciekawe rzeczy, ale możliwość odetchnięcia i pojeżdżenia ”ot, tak” z nadzieją znalezienia losowych eventów jest i bywa dość czasochłonna.

Jakikolwiek aspekt Sleeping Dogs bym nie rozpatrywał, wniosek wydaje się być ciągle ten sam. Mianowicie gra nie jest wybitna pod żadnym kątem, ale robi wszystko ponad przeciętnie a robi przy tym naprawdę wiele rzeczy. Zdecydowanie jest to tytuł, który odpuściłem sobie trochę za wcześnie, ale właśnie przez to, że nie jest to gra, której potencjał można zrozumieć po wstępnych oględzinach. To jej złożoność i ilość atutów jest jej największa siłą. Nawet po jej skończeniu jednak nie poleciłbym jej mojemu ja z przeszłości za pełną cenę 50 eu. Co jakiś czas jednak lubi się pojawiać w różnych wyprzedażach, tak więc trzymajcie oczy otwarte.